1. pl
  2. en
  1. pl
  2. en
  1. pl
  2. en

Muzyka kameralna XIX wieku to muzyka salonu i popisowych utworów brillant. To właśnie w salonach przedstawicieli arystokracji, często reprezentowanych przez kobiety czy też w salonach artystów, budowniczych instrumentów lub wydawców organizowano spotkania, które pełniły rolę towarzysko-integracyjną. Był to pewnego rodzaju nowy kod komunikacji kulturowej z ogromnym udziałem muzyki. W tę tradycję doskonale wpisują się utwory, które znalazły się na płycie. To wielkie, popisowe duety, często będące wynikiem pracy dwóch kompozytorów, którzy zarazem byli ich wykonawcami. Bowiem w repertuarze salonowo - koncertowym dominowały kompozycje własne artystów. Duo brillant to najczęściej duet skrzypiec i fortepianu, którego główną osnową był temat zaczerpnięty z wcześniej powstałego, bardzo popularnego w danym czasie utworu. Największą popularnością cieszyły wariacje i fantazje duetowe oparte na tematach ze znanych oper. I z takim właśnie repertuarem spotykamy się na prezentowanej płycie.

 

Wypełniają ją cztery Grand Duos autorstwa dwóch kompozytorów: Edwarda Wolffa i Henri’ego Vieuxtemps’a, które powstały w latach 1852-1864. Pośród nich odnajdujemy opracowanie - romans oparte na „Halce” Stanisława Moniuszki autorstwa tylko Vieuxtemps’a. To bardzo ważny fakt dla recepcji polskiej muzyki w czasie, gdy Rzeczpospolitej nie było na mapie Europy. Pozostałe trzy utwory, autorstwa obu kompozytorów, są opracowaniami znanych tematów z „Wesela Figara” Wolfganga Amadeusza Mozarta, „Orfeusza i Eurydyki” Christopha Willibalda Glucka oraz Ambroise Thomas’a „Raymond lub Sekret Królowej”. (...)

 

Edward Wolff i Henri Vieuxtemps oddziaływali na słuchaczy swej epoki błyskotliwą techniką, wirtuozerią, elegancją gry, ale też pobudzali emocje i wyobraźnię. Ich występy budziły żywe reakcje słuchaczy, otrzymywali gromkie brawa i entuzjastyczne recenzje. Wypełniali w pełni zapotrzebowania swej epoki. Jednak to nie uległo zmianie i nadal ta muzyka jest aktualna dla słuchacza XXI wieku. To przesłanie przekazuje nam Art Chamber Duo - Julita Przybylska-Nowak (fortepian) i Jarosław Pietrzak (skrzypce) - wykonawcy utworów na płycie. Duos brillant w ich interpretacji nie pozostawia wątpliwości, że to muzyka o szerokim wachlarzu ekspresji, a nie pusta, nic nieznacząca błyskotka. Warto się nad nią pochylić i wraz z muzykami wniknąć zarówno w jej głębię, jak i cieszyć się jej zwiewnością.

                                  Alina Mądry

Biorąc do ręki płytę z XIX-wieczną muzyką polską na skrzypce i fortepian, wielu melomanów zapewne nie podejrzewa w jak rozległe i interesujące rejony może ona słuchacza zaprowadzić. O ile bowiem nazwiska takie jak Henryk i Józef Wieniawscy czy Henri Vieuxtemps w nagraniach i programach koncertowych pojawiają się stosunkowo często, to już nieco szczęścia lub poszukiwań wymaga spotkanie z twórczością Michała Bergsona, Karola Kątskiego, Edwarda Wolffa. A przecież w bogatym obrazie życia muzycznego romantycznej Europy to postaci znane i uznane. Ich ślady odnajdziemy we Włoszech, Szwajcarii, Niemczech, Rosji, Anglii, Francji – tu oczywiście w Paryżu, który skupia wielkich twórców i generuje szereg ważnych artystycznych prądów kilku dekad XIX w. Po 1830 r. m.in. na fali Wielkiej Emigracji pojawia się w Paryżu spore grono polskich twórców. Szybko zdobywają powszechne uznanie, niektórzy zaliczani są wręcz do najwybitniejszych wirtuozów tamtego czasu. Wśród pianistów taką opinią cieszył się Edward Wolff zarówno jako wykonawca, jak i kompozytor.


Wśród skrzypków szeroko dała się poznać muzyczna rodzina Kątskich. Najmłodszy z czterech braci Apolinary Kątski, opatrzony w 1838 r. niezwykle pochlebną opinią samego Paganiniego, wzbudzał powszechny zachwyt w Europie, grając dla szerokiej publiczności i koronowanych głów. W 1840 r. na studia pianistyczne przyjechał do Paryża Michał Bergson, późniejszy dyrektor Konserwatorium w Genewie. (...)

 

Dwaj bardzo blisko związani ze sobą twórcy odpowiedzialni są za powstanie Grand Duo Polonaise – skrzypek i pianista, bracia Henryk (1835 – 1870) i Józef (1837 – 1912) Wieniawscy. Dla Henryka było to op. 8 dla Józefa  op. 5. Takich wspólnych popisowych kompozycji stworzyli zresztą bracia  kilka, oczywiście na własne potrzeby koncertowe. Bardzo wcześnie rozpoczęli aktywne artystyczne życie – 8-letni Henryk, a później 10-letni Józef przyjęci zostali do paryskiego konserwatorium  i ukończyli je z najwyższymi nagrodami. „Cudowne dzieci”, a z czasem młodzieńcy dawali koncerty w Polsce, Rosji, na Ukrainie, w Niemczech, Belgii, Austrii, Francji. Publiczność ich uwielbiała,  krytyka nie mogła się zdecydować, któremu przyznać palmę pierwszeństwa.

 Elżbieta Stępnik

 

Edward Wolff & Henri Vieuxtemps

Duo brillant sur des motifs de l’Opéra Orphée et Eurydice"

Duo brillant sur des motifs de l’Opéra „Les Noces de Figaro”

Henri Vieuxtemps

Scène et Romance de l’Opéra ‚Halka”

Edward Wolff & Henri Vieuxtemps

Duo brillant sur des motifs de l’Opéra „Raymond”

 

Art Chamber Duo

Julita Przybylska - Nowak - fortepian

Jarosław Pietrzak - skrzypce

 

 RecArt

Michał Bergson & Karol Kątski

Grand Duo dramatique sur Les Noces de Figaro

 

Edward Wolff & Henri Vieuxtemps

Duo concertant sur des themes de Don Juan

 

Józef Wieniawski op.5 & Henryk Wieniawski op.8

Grand Duo Polonais

 

Art Chamber Duo

Julita Przybylska - Nowak - fortepian

Grantor                                               Jarosław Pietrzak - skrzypce

Joseph ( Józef Zygmunt ) SZULC ( 1875 – 1956 ) urodził się w Warszawie w rodzinie żydowskiej o bogatych tradycjach muzycznych. Ojciec Józefa – Henryk Szulc ( 1836 – 1903 ) był skrzypkiem, dyrygentem i kompozytorem muzyki tanecznej oraz długoletnim członkiem orkiestry Teatru Wielkiego w Warszawie. Józef Szulc studiował w Instytucie Muzycznym w Warszawie grę na fortepianie oraz kompozycję pod kierunkiem Zygmunta Noskowskiego. Studia pianistyczne kontynuował w Berlinie u Maurycego Moszkowskiego, gdzie wkrótce dał się poznać jako pianista – wirtuoz i znakomity akompaniator. Od roku 1899 przebywał w Paryżu, studiując kompozycję u profesora Jules’a Massenet, wykształcenie pianistyczne uzupełniając pod kierunkiem Ignacego Jana Paderewskiego. Studiował także dyrygenturę. W roku 1903 objął stanowisko dyrygenta w Théâtre de la Monnaie w Brukseli. Główną dziedziną twórczości Józefa Szulca była operetka. Tworzył również wiele utworów fortepianowych, kameralnych oraz pieśni z towarzyszeniem fortepianu. Zmarł w Paryżu w roku 1956.

Joseph Szulc

 

Sonate en la mineur op. 61

Berceuse op. 4

Mélodie orientale

Sérénade

 

Julita Przybylska - Nowak - fortepian

Jarosław Pietrzak - skrzypce                                                 DUX

Joseph Achron

Scher op. 42

 

Aleksander Tansman

Romans

 

Joseph Szulc

Berceuse op. 4

 

Joseph Achron

Hebrew Lullaby op. 35 nr 2

 

 

Art Chamber Duo

Julita Przybylska - Nowak - fortepian

Studio Grantor                           Jarosław Pietrzak - skrzypce